Emzirme Serüveni

Bir annenin bebeği ile olan en önemli, en değerli, en kutsal etkileşimi emzirmek bence. Çok şükür 20 ay kadar yaşadık bu güzelliği. İlk başlarda acemilik ve acı ile başlayıp, zamanla güzel bir etkileşime ve hatta sonraları susturucuya dönüsen muhteşem bir şey. 2 yaşına kadar emzirmeyi isterdim hep. Ancak, gündüzleri aşırı düşkün olmasa da geceleri 3-4 hatta 5 kez bile kalktığı için ve memenin bi tanesini ucu küçük olduğundan emzirmeyi aylardır reddedip tek memeye düştüğümüz için emzirmekten ayırma kararı verdiğimde zamanla azalttık emmeyi. Tam 20 Mayısta 20 aylıkken başladık çalışmalara.Gece emmeleri hiç azalmasa da gündüzleri sabah, öğle, akşam derken sabah, akşama döndük. Sonra sadece akşama dönmüştük ki rotavirüs yüzünden hastaneye yattık. E haliyle onu avutmak yine kadim dostu memeye düştü :) Derken bir anda sıklaştı. Bir rüya kabusa dönüsmeden bitmeliydi. Kararımı verdim. 20 Haziran günü son kez emzirdim. Tabi bu arada bolca ağladım. Bir daha emzirmeyecek olmak bir anne için çok zor. Sonra o görmeden yara bandı yapıştırdım üzerlerine. "Off" "Acıdı" "Of oldu" gibi şeyler söylendim. Emmek isteyip açınca yara bandını gördü, şasırdı.Ben de hemen anlattım. Annecim Of oldu dedim hani sen de hastanede yatmıştın sanada kelebek takmışlardı of olmuştun. Hani senin ofun nerdeydi? Hastaneden beri alışık olduğundan hemen elini gösterdi. Off dedi. Burdan süt içemesen de paket sütünü gösterdim ve burdan istediğin kadar içebilirsin dedim. Tekrar tekrar açtı baktı. Biraz agladı mızıldandı ama benim dediklerimi çok da iyi anladı. O geceden korksam da hazırlıklıydım ağladı emmek istedi birazcık uyanmasını bekledim. Uyanınca yine gösterdim of oldu dedim ama senin sütün var sütünü gösterdim. İçti biraz oynadık sonra tekrar uyudu. Hic de sandığım kadar zor olmadı. Çok şükür. Ertesi gün yine baktı ama ağlamadı. Gecesinde ise hiç uyanmadı. Çok şükür Neredeyse 24 saatte unuttu. Artık benim (2 yıl aradan sonra) kesintisiz gece uykularım başladı. Uykuyu çok severim de :)
İlk başlarda aramızdaki bağın kopacağını düşünüyor ve çok üzülüyordum. Ancak sanılanın aksine aramızda daha güçlü daha özel bir bağ olustu. Bunun sebebi büyüdügü ve söylediklerimi daha iyi anlaması olabilir. Yaz tatili nedeniyle sürekli birlikte olmamız da olabilir. Onu bakıcıya bırakıp terkedip gitmiyorum sonuçta. Her ne sebeple olursa olsun biz çok iyi anlaşıyoruz ve emzirmeyi bırakmak buna engel değil. Güzel bir anı oldu bizim için. İnşallah cok daha güzel anılar biriktiririz..

Bayramlar...

Bayramlar benim için en önemli kültürel miras. Birbirimize hep iyi dileklerde bulunduğumuz, yüzümüzün güldüğü güzel günler... Bayram sabahı, bayram namazı, bayramlıkların giyilmesi, bir sevinç babaannede kahvaltıya... Bayramlaşma, bayram harçlığı derken bir sevgi yumağıyla sarılıyoruz.. Çok güzel anılar biriktiriyoruz..
Mevişim henüz 2 yaşında bile değil o yüzden el öpme faslı biraz olmadı sanki :) ama babaanneden bayram harçlığı alındı ( Tabi onunla bakkala gidildiğini biliyor)
Gönül isterdi ki uzun uzun akraba ziyaretleri yapalım, el öpelim gönül alalım ancak iş hayatı ancak bayramlarda tatil olanağı sunuyor. Tabi bizde yollara düştük hemen. Gün gelir pişman olurmuyuz bilmem ama tatildede güzel eğlendik hani... Hele Meva sudan çıkmadı. Su kaplumbağası...
Tatile de gitsek bir nebze de olsa yaşadık bayramı: kızımı uyandırırken bile dilimde şu şarkı...
Bugün bayram
Erken kalkın çocuklar...

(Bu ve bundan sonrakiler Mevişe ithaf edilmiştir :) Rotavirüs

Biricik kızım benim. Adı Meva. 21 ay 4 günlük. Herkesin evladı gibi o da değerli. Bi birikim olsun ona bu blog hatıra kalsın istedim. 
Bugünden başlarsak iyileştik çok şükür. Rota virüsünü atlattık. Meğer rota virüsünün birçok çeşiti varmış. Rotarix denen bir aşı yaptırmıştık ücrete taabi. O aşının etkilediği rota virüsü farklıymış. Türkiyede yaygın olan farklı bi türmüş. Yeni yeni yaygınlaşan bir başka aşı varmıs ancak bizimki o değilmiş. Bunlar doktorumuzun anlattıkları. Neyse, ilk gittiğimiz cocuk doktoru ilaç verip göndermişti. Onun yüzünden 3 gün daha çektik bu acıyı. Çarşamba günü tahlil sonucuyla hastaneye yattık. Kızımla ilk kez hastanede kaldık. Serum takıldı. İntrakete kelebek dedik, çiçekler yapıştırdık. Serum askısına binip binip gezdik. Elbette üzüldük. İntraket çıkınca kızım eline bakıp bakıp ağladı. Ama çok da güldük. Zindan etmedik hastaneyi kendimize. Eğlenceli neler yapabiliriz dedik ve yaptık. En önemlisi daha kötüsü olmadığı için şükrettik.
Yani kızım mutluluk hayata nerden baktığınla alakalıdır. 
İnşallah hep güzel pencerelerden seyredersin hayatı...